Πέμπτη, 26 Ιουλίου 2012

Το ιερό δικαίωμα των απολύσεων (για να γίνονται ''επενδύσεις'') και οι σύγχρονες μα'ι'μούδες


ρκετά χρόνια πρίν - κάποιοι σως θυμονται  γώ σα πού τό πρόλαβα -  νας γύφτος κρατντας τό ντέφι στό να χέρι κα σέρνοντας μιά μαϊμο δεμένη μέ λυσίδα μέ τό λλο, γύρναγε στος δρόμους. Μαζευόταν κόσμος, χτύπαγε γύφτος τ ντέφι κα μαϊμο χόρευε. ταν σταμάταγε γύφτος τ ντέφι, σημάδι τι τελείωσε τό νούμερο,   μαϊμο δν σταμάταγε. Βασιλικώτερη το βασιλέως συνέχιζε ν χορεύει γύρω πό τον γύφτο, λο κα πι ντονα, κυττντας τον στ μάτια.
Σέ μιά μαϊμο προφανς καί δέν μπορες νά προσάψς δουλοπρέπεια. Τουλάχιστον χι ν δέν κφράζει μερικές θέσεις, πού λο και περισσότερο προβάλλονται στίς μέρες μας καί συνεισφέρουν στόν πνευματικό μας ξανδραποδισμό. να τυπικό δεγμα τέτοιων θέσεων, λλά χι καί τό μόνο,  εναι ατή δῶ η συλλογή άρθρων πό στοσελίδα οκονομικο κατά βάσιν περιεχομένου.  Θεός νά τίς κάνει θέσεις δηλαδή. 

Τέτοιο γλύψιμο - σπατουλάρισμα στόν ρηγκανισμό καί τόν θατσερισμό εναι δύσκολο νά γίνεται σκοπίμως. Διαβάζοντάς τα δέν ξέρεις τί νά ποθέσς γιά τέτοιους ρθρογράφους πού βγάζουν στά γραπτά τους φρούς, πότε πισεοντας τόν βορειοκορεάτικη πειλή, πότε ναγορεύοντας τήν ριστερά σέ θνικό κίνδυνο καί ποκλειστική παίτια τς κατάστασης στήν ποία βρίσκεται χώρα, καί λλοτε χοροπηδντας σάν τήν μαϊμο προτείνουν λίγο πολύ σο γίνεται χαμηλότερο πλαφόν στίς συντάξεις, πελευθέρωση πολύσεων, κατάργηση κατωτάτου μισθο καί το πιδόματος νεργίας. Καί λη τήν δημόσια περιουσία στό σφυρί, διότι ο διωτικές "πενδύσεις" στά τριτοκοσμικά κράτη γίνονται μέ μηδενικό ρίσκο, βάζοντας χέρι στήν περιουσία το δημοσίου. 

να καθεστώς στικς δικτατορίας τύπου Πινοσέτ, π' νόματι το θνους βεβαίως βεβαίως, δν θά τούς χάλαγε ρκε νά γινόντουσαν " πενδύσεις". κφράζουν συνειδητή καφρίλα μήπως γράφουν χαπακωμένοι, πότε δικαιονται τό καταλόγιστο καί τήν συμπαράστασή μας, πως κάθε ξαρτημένος ναρκομανής; 

Πιθανόν, πως Χρυσή Αγή σάν σκιχτρο δίνει λλοθι "δημοκρατίας" στά σύγρονα κοινοβουλευτικά κόμματα, καί ο παραλληρημματικές πόψεις τν παραπάνω ρθρων νά δίνουν λλοθι σοβαρότητος καί ρεαλισμο στούς σημερινούς κυβερνντες. Σέ κάθε περίπτωση, κ προθέσεως νευ, προσφέρουν νυπολόγιστη πηρεσία στούς πωφελούμενους πό τόν πνευματικό κφυλισμό τς κοινωνίας μας.

Διότι νας πνευματικ κφυλισμένος - ρα κα πολιτικ πανάπτυκτος λας – δέν δημιουργε μπελάδες, δέχεται ν κρέμεται π τ χείλη το κάθε τυχάρπαστου, πού διος πέλεξε ς ντιπρόσωπό του, κα ν κλαμβάνει τν τενεκεδένια συνθηματολογία του  ς πιχείρημα κα ποψη.

Μ τ πού ρχισε πέμβαση τν ΜΑΤ στ ργοστάσιο τς Χαλυβουργίας σπροπύργου, τ παπαγαλάκια τς δημοσιογραφίας νέλαβαν κα πάλι ν ντικαταστήσουν τν νημέρωση μ τν προπαγάνδα. Κοιν γνώρισμα τν ρθρων, τν νταποκρίσεων, τν συζητήσεων σχετικ μ ατ τν εσβολή, να "πιχείρημα" μεγατόννων, νέα πομπώδης τάκα πού σκοτώνει : « Τ δικαίωμα τς ργασίας εναι ερό», δίνοντας βάρος στ ργασιακ δικαιώματα τν παλλήλων τν ΜΑΤ, λλά κυρίως καί πρωτίστως μπλουτίζοντας ατό τό « ερό» δικαίωμα μέ τά κινεζικν προδιαγραφν ράρια καί μοιβές.

πομπώδης κα κεν συνθηματολογία εναι χαρακτηριστικό της προπαγάνδας, παντο κα πάντα. ναγόρευση τς περγοσπασίας κα τν ργοδοτικν συμφερόντων ς «δικαίωμα στν ργασία» κα μάλιστα ερό, εναι ντιστοίχου μεθοδολογίας μ τος ξωραϊσμος βομβαρδισμν ς ξαγωγ δημοκρατίας ( βλέπε Γιουγκοσλαυία, ράκ, φγανιστάν ), κα τν χρηματοδοτουμένων νατροπν καθεστώτων κ τν σω ( Λιβύη, Συρία) ς προάσπιση τν νθρωπίνων δικαιωμάτων.

ς διατυπώσουμε λοιπν μερικος συλλογισμούς, γι ν διαπιστώσουμε τν ελικρίνεια λλ ταυτόχρονα τν διανοητικ κα λογικ πάρκεια δημοσιογράφων, πολιτικν καθοδηγητν κα προϊσταμένων τους κα κυρίως τς μεγάλης πούσας π τν νεοελληνικ κοινωνία. Τς νεξάρτητης κα μαχητικς «διανόησης».

ν δεχθομε τι τ δικαίωμα στν ργασία εναι ερ γιατί ατ σχύει μόνο γι σους, παρ τν πόφαση το συλλόγου γι περγία, πιθυμοσαν ν συνταχθον μ τς θέσεις το «ργοδότη», κα δν σχύει γι τος πολυμένους τς πιχείρησης; Ο πολυμένοι δν πολαμβάνουν ατο του ερο δικαιώματος;  πιθυμία τους γι ργασία δν μετράει;

ς μν πεκταθ σήμερα στν ποιότητα τς προσωπικότητας το περγοσπάστη, ποος στ μάτια μου στέκει πολ πι χαμηλ π τν κάστοτε πιχειρηματία. ς ναφέρω μόνο τν στρεψοδικία πού πιχειρεται κ μέρους το συστήματος στε ν παρουσιασθ πράξη του ς κοινωνικ ποδεκτή. τι τάχα χει οκογένεια ν θρέψει, γυνακα κα παιδιά, λς κα ο περγο πού ρισκάρουν τν δουλειά τους, κα χι μόνο, χουν ν θρέψουν γάτες κα γατάκια…

Πς ξηγονται ατές ο φθαλμοφανες ντιφάσεις; Εναι δυνατν να δικαίωμα ερ ν χει μερικ κα πιλεκτικ χρήση; μήπως πάρχουν κάποια λλα δικαιώματα πι ερά;
Φυσικ κα πάρχει να δικαίωμα ερώτερο, πού τ δημοσιολογούντα τσιράκια τν καναλιν ποσιωπον, στε ν μν διασαλεύσουν τν ρεμία πού χρειάζεται πιχειρηματίας γι ν « πενδύσει », λλ οτε νά ταράξπυν τν νιρβάνα το τηλεορασόπληκτου κα μονίμως «γανακτησμένου» χλου. Τ δικαίωμα το «ργοδότη» ν κάνει πολύσεις. κόμα ν προσλαμβάνει σους κα ποιους γουστάρει, μ τν μισθ πού θέλει κα γι σο θέλει. Κα γι ν παράγουν τι ατς θέλει.

Δυστυχς λα τ προηγούμενα, στοιχεα μις διαμφισβήτης « πιχειρηματικς» πραγματικότητας, διαστρεβλώνονται κα παραποιονται π τν λέξη «ργοδότης», πού παραπέμπει στν εκόνα νς φιλάνθρωπου πού μοιράζει δουλεις μ τν καλή του τν καρδιά, ν στν κυριολεξία πρόκειται γι τν οσία τς καπιταλιστικς κμετάλλευσης.

λα ατά προκύπτουν καί πιβεβαιώνονται, π τν ρμηνεία καί προστασία το κατοχυρωμένου καί «ερο» δικαιώματος τς ργασίας, πως ατή γινε πρόσφατα π τν κυβερνητικ κπρόσωπο, τν πιχειρηματικ κοινότητα, καί τήν συντριπτική πλειονότητα τν ΜΜΕ. Μιά ρμηνεία πού εναι κλείσιμο το ματιο στούς "πενδυτές" μέ τά λεφτά τν λλων.

Α
τ τ ερ δικαιώματα εναι κα τ ζουμ τς θεωρίας τν φώτων, πού μ ναυαρχίδα τν διακήρυξη τν λεγομένων «δικαιωμάτων το νθρώπου», πέρασε πό τόν ρηγκανισμό, τόν θατσερισμό, καί δίνει σάρκα κα στ στ πλαίσιο τς σύγχρονης παγκόσμιας παραγωγικς διαδικασίας, ν παράλληλα σπρώχνει τς κοινωνίες κα τ περιβάλλον πρς τν καταστροφή. πό ατό το σύστημα ξιν προκύπτει σημερινή συδοσία καί χι πό κάποια πί μέρους πιχειρηματική διαστροφή. Τ πόλοιπα, πέραν το καθοριστικο ρθρου τς ν λόγ διακηρύξεως περ διοκτησίας, ποτελον σάλτσα κα μάλιστα ξινισμένη.

ν δν μφισβητηθον τ συγκεκριμένα ερ δικαιώματα το κάθε πιχειρηματία, δίως ταν λαμβάνει ερς κρατικς πιδοτήσεις κα διευκολύνσεις μ τ τσουβάλι, τότε τ «ερ δικαίωμα τς ργασίας» θ λειτουργε μονίμως παραπλανητικ, προπαγανδιστικ κα θ καταλήγει σ λο κα περισσότερους νέργους. Σύμφωνα μ τν φιλοσοφία τν φώτων μόνη νάπτυξη προσωπικότητος πού θ πιτρέπεται εναι ατ το πιχειρηματία,  ν γι τν νεργο, τν ποαπασχολούμενο τν μισθοσυντήρητο θ πιδιώκεται ποβάθμιση μέσ τς «πολλαπλς πιλογς» μεταξ τηλεόρασης, γηπέδου κάποιας νοιχτς συναυλίας γι ν ξεδώσει…

Εδικ σ τριτοκοσμικ κράτη, τν ποίων λλς ποτελε τ διαρκς κα γνησιώτερο πρωτότυπο, μέσα σ να κλμα εκονικς «θνικς» μοψυχίας κα λληλοϋποβλεπόμενης συναδέλφωσης λειτουργε να πι σύνθετο παραμύθιασμα.  να σύνολο ξαγγελιν πού ναφέρεται:

α) σ νεύρεση πενδύσεων, πού εδικ στν λλάδα μεταφράζεται σ πλ μεταφορ χρήματος μέσω διαφόρων στάσεων κα διαδρομν,

β) σε ντιμετώπιση το τριτοκοσμικο ργασιακο χάους μ γενικόλογη δημιουργία θέσεων ργασίας, πού μέσα σ μία τμόσφαιρα ρουσφετιο, νασφάλειας κα πενδυτικς ρπαχτς καθίστανται νευ ντικρύσματος. Διότι ατές ο θέσεις ργασίας πως κα ο πενδύσεις ποτελον μηχανισμό μεταφορς χρήματος. Κάποιοι πολύονται, κάποιοι λιγώτεροι, προσλαμβάνονται για νά δουλεύει ατός ο τριτοκοσμικός καπιταλισμός σαν μπακαλική πού σέ κλέβει στό ζύγι.

γ) λα τ προηγούμενα νσωματωμένα σ μία ναπτυξιακ διαδικασία μακρς πνος, πού κατ «περίεργο» τρόπο μετατρέπεται σ διαδικασία κμετάλλευσης κα νευ πραγματικο σχεδίου, σ βάρος τι χει πομείνει π να κατεστραμμένο τόπο. Τ ποτέλεσμα εναι ν τν πονεκρώσουν ριστικά. 

φελς κουτοπόνηρος ποστηρικτς μις πολιτικς πού χει ς κεντρικ ξονα τς λεγόμενες πενδύσεις κα τν νάπτυξη, μλλον θαμπώνεται π τ ρχικ στάδιο μις τέτοιας πορείας. Μία προσωριν νθηση κα εριτζίδικη συνάμα το βιοτικο πιπέδου γρήγορα θ δώσει τν θέση της σ μία εκόνα ρημις κα γκατάλειψης ταν ποφασισθον μεταβολς ναπτυξιακν στόχων, κυκλοφορίας νέων προϊόντων κα πόσυρση παλαιότερων, ντός του παγκοσμιοποιημένου οκονομικο περιβάλλοντος. Μ δυ λόγια, ν κατεύθυνση τς οκονομίας παγκοσμίως πιλέξει ν διοχετεύεται στν τουρισμ να λαφρς μειωμένο ποσοστ το σημερινο τζίρου, λλάδα θ στεγνώσει…Θ εναι λίγο δύσκολο τότε ν τ ρίξουμε στόν συνδικαλισμό κα στ ΠΑΜΕ…

λα τ παραπάνω ποτελον συστατικ μίας στείρας, καταστροφικς κα οκονομικίστικης θεώρησης τν πραγμάτων, πού μ λαμβάνοντας π’ ψιν τς βαθις κα σύνθετες στορικς διαδικασίες πού διεμόρφωσαν τ κράτη κα τς κοινωνίες τς περιοχς, ποκτον ναπόφευκτα τ νόημα τν λόγων το μεγάλου «δημοκράτη», - σφαγέα της Α'ι'τής κα χι μόνον - Γούντροου Οίλσον τι «μία χώρα καταπιέζεται κα κυριαρχεται π τ κεφάλαιο πού χει πενδυθε στ χώρα ατή». 

Κάτι τελευταο, πού φαινομενικ μπορε ν φανε κα σχετο μ τ κυρίως θέμα μας, δίως σέ ατούς πού πιστεύουν τι οσία τν συγχρόνων προβλημάτων καί ντιμετώπιση τους εναι πλά θέμα πιλογς ξιων καί κανν νικάνων προσώπων, καί πιστς φαρμογς μέτρων καί διατάξεων. π τν διανόηση μως, πού φείλει ν εναι αρετική, πρωτοπόρα, νοιχτόμυαλη κα καθόλου πηρετική, πέραν τν κούφιων λόγων γι τς  όριστες εθύνες το καθ’ νς ( χι τι δν πάρχουν), πέραν κάποιων στείων διαπιστώσεων τι παρακολούθηση θεατρικν παραστάσεων καλλιτεχνικν κδηλώσεων, τι τέχνη ποτελε τ ντίδοτο κα τν ντίσταση το νεοέλληνα στν κρίση, θ περιμέναμε κάτι διαφορετικό.

Ν’ κούσουμε δηλαδ κάτι γι τν πραγματικ στορία ατο το τόπου πού ξηγε τν τριτοκοσμικ χαρακτρα του, μπάς κα ξεστραβωθομε π τν πίσημη κα « θνικ» περήφανη κδοχή της. Νά μάθουμε, φήνοντας στήν κρη τά παραμύθια περί πελευθέρωσης, τι λόγος δρύσεως καί πάρξεως τς λλάδος ταν διάλυση το νατολικομεσογειακο ργανισμο καί διείσδυση το καπιταλισμο σ’ ατόν. ρος « Χέρσος λλς» πού ναφερόταν στ ρχικ συντάγματα τς « νεξαρτησίας», προσδιόριζε μ σαφήνεια να ξέφραγο μπέλι νοιχτ γι « νάπτυξη» κα « πενδύσεις», πού συνεχίζονται μ τν γνωστ μέχρι σήμερα τρόπο. Καί για νά μην πλήξουμε πό κάποια μονοδιάστατη νάπτυξη, ατή  πρε στά λόγια σων κατά καιρούς τήν ξήγγειλαν, διάφορες μορφές. 


γροτική, βιομηχανική, τουριστική. Με τήν γνωστή ποτελεσματικότητα, μετά πό 200 χρόνια χώρα κατήντησε νά εσάγη βασικά εδη διατροφς καί τό μεγαλύτερο μέρος τς περιουσίας τν αγροτν ποθηκευμένο, νά μην μπορε νά κατασκευάση να ποδήλατο, δε τουρισμός νά εναι ο κλάδος με το μεγαλύτερο ποσοστό μαύρης εργασίας καί νά ποτελε λλοθι για τήν κατασκευαστική αθαιρεσία. Μαζί μέ λα ατά καί τήν μεγάλη παρόλα περί τς πρωτοπορίας τς χώρας στόν τομέα τς ναυτιλίας ( μεγαλύτερη συγκέντρωση λαμογίων), συγκαλύπτεται τό ξς πρωτάκουστο. πάρχει λλη χώρα παγκοσμίως πού πολυδιαφημισμένη φρόκρεμά της, καί οσιαστικά λη ρχουσα τάξη της νά ζ στό ξωτερικό;

Ν’ κούσουμε κόμα κάτι διαφορετικ γι τ περιεχόμενο το ρου "ργασία" πέραν τς ερότητός του. Ν μς πε δηλαδ πνευματικ γεσία, τι στν σημεριν ποχ τς νευ μέτρου πορείας πρς τν «πρόοδο», τς νεξέλεγκτης κα ατοκαταστροφικς γι τν νθρωπο « πιστημονικς » κα τεχνολογικς νάπτυξης,  ργατικ δύναμη μέσ τς περαξίας παραμένει οσιαστικ πλήρωτη, λλ εναι κα κάτι περισσότερο π τν κίνηση νθρωπίνων χεριν κα ποδιν. 


τεχνολογία, πού σταδιακ διαμόρφωσε τς κοινωνικς σχέσεις, ρχικ μ βάση τ παραγόμενο προϊόν, κατόπιν μ τν μισθ κα τν μοιβ τς ργασίας, μ τν σημεριν δυναμική της χει πάρει τν μορφ πλημμυρίδας πού μεταφέρει τς μηχανς κα τ παλαι μέσα παραγωγς στν δια κατηγορία μ τ προϊν πού παράγουν. Συνεπς πόκτηση π τν ποια ργατικ τάξη τν μέσων παραγωγς δν τν πελευθερώνει οσιαστικ κα στερεται διαίτερου βάρους π τν στιγμ πού μία νέα φεύρεση -ποτέλεσμα πνευματικς κυρίως δραστηριότητας - μπορε ν κμηδενίσει τν πραγματική τους ξία.

π τν μία κόμα φίσταται, κα σ καιρούς, κρίσης παράλληλα μ τν τεχνολογικ κορύφωση ντείνεται, ντιπαράθεση κμεταλλευτ - κμεταλλευομένου ( πάρχουν δηλαδ ατο πού χρησιμοποιον γι τς μετακινήσεις τος πολυτελ ατοκίνητα κα διωτικ τζτ ν λλοι εναι εχαριστημένοι μ να σκουριασμένο ποδήλατο). Τ κυρίαρχο στοιχεο μως, ατ πού δίνει τν γενικ μελλοντικ κατεύθυνση εναι διαφοροποίηση μεταξ μορφωμένων κα μορφώτων. Διότι κύρια μηχαν παραγωγς στν ποχ μας εναι τ μυαλό. Κα ατ ντ ν τ πλοποιε, περιπλέκει τ πράγματα.

καπιταλισμς εναι τ κατ’ ξοχν σύστημα πού χθρεύεται τν παραγωγ δεν, λέγχει τήν παραγωγή τους με το σταγονόμετρο ταν δν συμβαδίζουν μ τν αξηση κα θεοποίηση το κέρδους, νεξαρτήτως το τρόπου πού ατό προκύπτει. Ατές ο δεοληψίες για νά διαρκέσουν πρέπει νά τρέφονται μέ νθρώπινες ψυχές γιά γενές επί γενεν. Συντελε δ περισσότερο π κάθε λλο σύστημα στν γενικώτερη πολιτισμικ κα πνευματικ ποβάθμιση. Τίς λλες  δέες, ατές πού ποφέρουν κέρδος καί δίνουν ζωή στο σύστημα πρέπει ν τς πηρετον ο λίγοι μορφωμένοι κα ποτακτικο «πιστήμονες». μεγάλη μάζα πρέπει ν παραμείνει οσιαστικ μόρφωτη, κα ταν δν πηγαίνει στ γήπεδο ν σχολεται γενικς κα ορίστως μ τς «τέχνες κα τ γράμματα».

Μία πρώτη ντίφαση βγαίνει στν πιφάνεια. Στς μέρες πού κσυγχρονισμός, πρόοδος κα νάπτυξη θριαμβεύουν δεολογικά, μ τν γνωστ τρόπο μέσ τν νθρωπίνων δικαιωμάτων, μ μία καθαρ φασιστικ νοοτροπία κατευθύνουν τ συντριπτικ ποσοστ τς πνευματικς ργασίας ( στήν ποία περιλαμβάνεται  καί πιστημονική ) γι τν τεχνολογική ξέλιξη καί τήν αξηση «βελτίωση» τν δεικτν τς παγκόσμιας παραγωγς, ατό πού παραπάνω συνοψίσαμε με τόν ρο «μπακαλική πού κλέβει στο ζύγι».Δέν εναι τυχαος διαχωρισμός μεταξύ "πιστήμης" καί " γραμμάτων καί τεχνν". Πολύ δέ περισσότερο δέν εναι τυχαο " πιστήμη" καί " θρησκεία" νά προβάλλονται ς χθρικές μεταξύ τους. 

πό τήν λλη κα τεχνηέντως, ς πνευματικ ζω προσδιορίζεται μόνο τι χει σχέση μ γράμματα κα τέχνες ποκλείοντας τν πιστημονικ διαδικασία, ποία τσι διαχωριζόμενη καταντ μία στεγν , ποπνευματοποιημένη, ξενέρωτη « πιστήμη» ποταγμένη στν θεωρία τν φώτων κα τς «προόδου». Μ τν τρόπο ατ τ γράμματα κα ο τέχνες, κολοβωμένες κα ατές, ντ ν διαπαιδαγωγον, ρκονται στν ποια κάλυψη συναισθηματικν ναγκν. 

Τ τελευταα θ ταν εχς ργον ν κουγόντουσαν π τν λεγομένη «προοδευτικ» διανόησή μας κα κατόπιν ν γίνονταν συνείδηση τν ποιων κομματικν φορέων πρς διαπαιδαγώγηση τς μάζας. Ν περκεράσουν τς προβοκατόρικες ποβολιμιαες θέσεις κα τ περ « ερο δικαιώματος τς ργασίας», πού κτοξεύονται π κάθε εδος πολιτικς πιχειρηματικς βδέλλας.  

Φυσικ κα ν παιτήσουν παναπροσλήψεις πολυμένων, κατοχύρωση κα περαιτέρω βελτίωση ργασιακν συνθηκν κα σφαλιστικν δικαιωμάτων, λλ ναγνωρίζοντας σωστ τν διαλυτικ ρόλο τς τεχνολογίας σήμερα, κα τν νάγκη λέγχου κα παναπροδιορισμο του, ν νσωματώσουν τ «δικαίωμα στν ργασία» μέσα σ να γενικώτερο ατημα, στ  «δικαίωμα στν μόρφωση» γιά λους. 


Ατό πρέπει νά γίνει  γρήγορα προτο ο πιδοτούμενες γραφίδες ναλάβουν πάλι δράση κα ρχίσουν ν μς πιπιλνε νυχθημερν τ μυαλ μιλντας πιά γι τ «ερ δικαίωμα στν μόρφωση» - πονοντας τήν ποχρεωτική ποστήθιση ρθρων, σάν ατά στά  ποα παρέπεμψα μέ σύνδεσμο στήν ρχή το κειμένου. ν λόγ ιστοσελίδα  λλωστε χει δώσει σαφ δείγματα το πς ντιλαμβάνεται την λευθερία στήν σκέψη καί στήν κφραση. Ο πί μακρόν ναγνστες της ντιλαμβνονται τί ννο

Ατ θ εναι ντως να γερ κα νασχετικ χτύπημα νάντια στν σύγχρονο φασισμ το κεφαλαίου. ντ νός λαϊκο συνοθυλεύματος π δηγος ατοκινήτων, χρστες κινητν κα συνδρομητν το διαδικτύου ν προκύψη δηλαδή μία ργατικ τάξη δεολογικοποιημένη ξανά, μ δίψα γι μόρφωση.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου